Stoomwasserij

In het vroege ochtendlicht alleen en als de nacht valt
is mijn silhouet herkenbaar, hoofd tussen de schouders
gedoken, vaalwit. Ik slaap niet, droom niet, ik kijk
over de IJssel. Zie het geweer over mijn schouder,

mijn baret gevouwen. Ik zag het donker worden
en weer licht, heb de nieuwe kleuren op de brug
zien breken, het land overlopen, ik rookte stug door
maar met de Joden verdween ook het verschonen

Soms kloppen mensen bij me aan, of ik te koop ben
Ik sla daarop geen acht, ik sta op wacht, mijn voeten
in het water, wie onderduiken wil is welkom,

maar geen projectontwikkelaars. Ik ben een monument
misschien, altijd wakker en altijd denkend
aan alle dingen die ik heb gezien

©Hanz Mirck 14 april 2008