Nieuw theaterseizoen

U wacht.
En dan: u schokschoudert, u schatert en u lacht.
U duimt hier en daar een traan weg, houdt met kracht
een hand vast.

Laat u zich graag verleiden door momenten van geluk?
Door de emoties van een stuk die van het podium afglijden?
Laat u zich snel  bedwelmen door het ritme van de dans,
grijpt u wekelijks uw kans te gaan genieten van mooi spel?
Totaal ondergedompeld zijn:  een avond cabaret.
Uren later in uw bed nog altijd overrompeld.  Klein
en fijnbesnaard de klanken van een solo pianist.
Na-echo’end in een mist van sigaret en drank en
luid cafégesprek de woorden van die topacteur.
Door zijn monoloog gebeurde iets met u, heel gek.
De fantasie liet het goed zien; was als ‘t ware échter,
u kent uzelf toch slechter dan u had vermoed misschien?

U wacht.
En dan: u schokschoudert, u schatert en u lacht.
U duimt hier en daar een traan weg, houdt met kracht
een hand vast. Kijkt in ogen die vertrouwd zijn, plots heel zacht.
U klapt, u klapt uw stoel omhoog. Klapt soms zelfs nog eens. 
Loopt dan weg, de nacht in. Verrijkter dan u had gedacht.

 © eke mannink, stadsdichter van zutphen, April 2011.

Gedicht voor in het programma-boek van de Hanzehof, ter gelegenheid van het nieuwe theaterseizoen.
In dat boek werd een aantal regels nogal slordig afgebroken, gelukkig kan het gedicht op deze site staan zoals het geschreven is.