2 gedachten 1 project

Hoe zou het zijn om goed te kunnen lezen?
Om niet te hoeven stoppen in een zin?
Om niet een verhaal als je middenin
bent, maar half te begrijpen, dóór te sjezen
naar ‘t eind? En om niet meer niets te weten van ‘t begin?

… deze gedachte echode lang na,
bij een persoon – we noemen hem hier A.

Hoe zou het zijn om niet te kunnen lezen?
Om niet meteen te snappen wat er staat?
Om formulieren vol met vragen hoe het gaat
niet zelf in te kunnen vullen? ‘t Zou wat wezen…;
straks kruis je aan ‘dit vind ik leuk’ wat je juist haat!

“Zou niets voor mij zijn zeg, alleen al het idee,”
was de gedachte van een mens – hij heet hier B.

Vanaf vandaag gaan A en B elkaar ontmoeten.
Ze maken kennis in de Leesclub samen met
nog vele and’re A’s en B’s – het alfabet
zullen ze één keer per twee weken gaan doorwroeten.
Ze moeten met computers uit de voeten
leren kunnen, veilig surfen op het net.
O ja, én leren lezen, niet zo’n beetje;
maar helemaal, van A tot en met Z!

 

©  eke mannink, stadsdichter van zutphen

Sinds begin september is er in Zutpen de leesclub voor laaggeletterden, of liever: voor mensen die beter willen leren lezen.

Wekelijks op woensdagochtend wordt in kleine groepen les gegeven, in de bibliotheek. Dit is een initiatief van de organisatie Delta voor haar medewerkers. Daarnaast is er een “open leesclub” voor mensen die zelf graag beter willen leren lezen. Dit kunnen Nederlandse laaggeletterden zijn, maar ook mensen die Nederlands als tweede taal hebben. Beide leesclubs worden begeleid door vrijwilligers.

Omdat ik zelf niet niet het land was, werd dit vers door wethouder van Cultuur Hans la Rose voorgedragen én onthuld. Dit heeft hij glansrijk gedaan, zag ik achteraf op film. Bedankt, Hans!